در امتداد سکوت....

دوباره باز پاییز فرا رسید و فصل پر خبر من نیز دامن کشان خود را از فراز برگ های تقویم به مهرماه رساند. پاییز امسال مزه دیگری دارد. مزه ای که شاید در این چند سال اخیر مزه اش نکرده ام، شاید می توانستم اما نخواستم. در شب های بلند خزان امسال فرصت بیشتری برای اندیشیدن است و چقدر خودم را آماده این روزها و شب ها کرده ام. پاییز در کوچه پس کوچه های تهران نفس می کشد و می شود حرم نفس هایش را از لابلای برگ درختان به تماشا نشست؛ می شود دید که چگونه نفسش سردتر و سردتر می شود و می شود دید که چگونه می تواند در بلندای شب های خود زندگی را حیاتی دیگر دهد. پاییز برزخ فصل هاست؛ باد سردش که جسم آدم را پیر می کند و روزگار کم عمرش که چونان برف بهاری به ناگاه می رود و حس نمی کنی که کی تمام شده است. این عکس را از در خانه امان در روستایمان گرفته ام. غروب های پاییزی اش محشر است؛ افق تا بی انتها پیداست و خورشید به جنگ شب می رود چه تماشایی است وقتی خون خورشید پهنه دشت را رنگین می کند...

 RSS 

POWERED BY
BLOGFA.COM

align="center">