شش دهه پس از آنكه سازمان ملل جانشين جامعه ملل شد تا در فضاي پس از جنگ خونين دوم جهاني به امور جهان رسيدگي كند، هيچ كس چنين روزهايي را براي سازمان عريض و طويلي كه عنوان ملل را هم بر خود داشت، پيشبيني نميكرد، روزگاري كه براي تامين بودجهاش كاسه گدايي به سمت قدرتهاي بزرگ دراز كند و ـ چون آنها در عوض چيزي كه ميدهند، چيزي ميخواهند ـ استقلالش را بدهد و در چارچوبهاي رفتاري و نيازهاي عرفي آنها عمل كند.
زمان بسيار درازي از فروپاشي بلوك شرق و به هم خوردن توازن قوا در سطح بينالمللي نميگذرد اما همين ساليان كافي بود تا عملكرد منفي شوراي امنيت سازمان ملل متحد كه بازوي اجرايي شورا و عملاً محتكر كننده اصلي قدرت بود مشخص شود و نارضايتي از آن به سطح بيسابقهاي برسد.... ادامه مطلب را می توانید در اینجا بخوانید.
پی نوشت: امروز سالروز شهادت شهید علی اکبر شیرودی قهرمان بلندی های بازی دراز و میمک و.... است. شیرودی ایرانی پاکی بود که با قدرت ایمان و حس وطن پرستی خود توانست همرزمان خود را برای دفاع از ایران عزیز در روزی که همه در فکر فرار بودند ترغیب کند و یادگاری از بزرگی ایران برجای گذارد. موشک هایی که کبرای شیرودی و کشوری شلیک می شد چنان دقیق بود که با شنیدن صدای بالگردهای کبرا خدمه تانک های عراقی تانک را رها کرده و فرار می کردند. او ناجی شهر سرپل زهاب از سقوط در جنگ بود. یادش گرامی باد.
