در امتداد سکوت....

امسال را سال الگوی مصرف نام نهاده اند، بارها و در جلسات و گعده های دوستانه گفته ام که ای کاش این اتفاق ۱۰ سال و یا شاید هم پیش از آن روی می داد تا گوشه ای از مشکلات اقتصادی مردم حل شود، اما آنچه که از در و دیوار شهر و سیاست های دولت محترم آقای احمدی نژاد بر می آید این است که ایشان خیال آن ندارد تا به اصلاح الگوی مصرف در جامعه بپردازد. جامعه ما جامعه ای مصرف زده شده است که به هر گوشه اش نگاه می کنی، مصرف گرایی مانند اختاپوس بر آن سایه افکنده است. کافی است که چند قدمی را خیابان های عریض و طویل تهران دود زده طی کنید تا متوجه این امر شوید. انواع مارک های معتبر خارجی در طیف وسیعی درو دیوار شهر را به خود گرفته است و در این میان ساعت های گرانقیمت سوئیسی جای خود را دارد. من که هر روز ده ها کیلومتر در خیابان های تهران طی طریق می کنم الان یک پا مارک های مختلف ساعت های زیبای سوئیسی را می شناسم که هر کدام از آنها صده ها هزار تومان ارزش دارد. شما در نظر بگیرد که اگر قیمت متوسط این ساعت ها ۳۵۰ یورو باشد و در سطح کشور هزاران عدد از این ساعت ها وارد شده باشد، خود بخوانید حدیث مفصل از این مجمل... حالا نوبت لوازم خانگی خارجی است و پس از ان مواد آرایشی و خودروهایی که به دو برابر قیمت در خیابان های پایتخت جولان می دهند و مارک های مختلف لباس که هر روز هم فروشگاه جدیدی در پایتخت از این اجناس لوکس و گران قیمت باز می شود، حالا شما در نظر بگیرد که برای وارد کردن هر یک از این کالاها چقدر ارز از مملکت خارج شده باشد... باید به این موارد واردات میوه را هم اضافه کرده که چشم دولت آقای احمدی نژاد روشن مردم ممکلت انقلابی ایران پرتقال های اسرائیلی هم تناول کرده اند... به هر حال با این اوصاف شعار الگوی مصرف که بانی آن انتظار دارد تمام ارکان مملکت را در این وانفسا در بر بگیرد، تنها در حد همان شعار باقی خواهد ماند...