در امتداد سکوت....

همراه با باد گام بر می‌دارم و خودم را تا بی‌نهایت می‌برم. می‌برم تا بودن را احساس کنم و شب را با سرخی پگاه پاک به تماشا بنشینم. دل‌نوشته‌هایم بسیار است و اندیشه‌ام در عمق وجودی خود تلخ‌خندهایی دارد که از زهرخند روزگار بدتر است و چشم‌هایی که به سرخی رفته و دل می‌زند برای خوشحالی. این روزها دلخوشم و سرخوشم. به قول مولانا می‌گردم و می‌رقصم و می‌چرخم که این عشق خدایی است و حق لایتناهی.
این روزها در تار و پود خود عجب حالی دارند و هوا بیش از آنکه فکر می‌کنم خوب است و روزگار نیز بر خلاف همیشه سر سازگاری گرفته و خود را در برجی نو به تمرین خوانده است. مکه که رفته بودم در چهار رکن بیت‌الله الحرام نماز بر پای داشتم و دعا کردم؛ برای همه، برای همه و برای خودم، نماز خواندم و در پیچ و تاب روزهای اندکی که آنجا بودم از ایزد بزرگ خواستم حجت بر بنده حقیرش تمام کند و سند بندگی را تا آخر عمر بنامش زند که این زیبنده تن من بود و بیش از این نمی‌شد درخواستی داشت. از دادار آفریننده بسیار خواستم و انگار آنجا مکان خواستن بود، جایی که باید هر چه دل تنگت می‌خواست می‌گفتی و کسی هم نبود تو را بازخواست کند که چرا چنین خواستی و چنین اندیشیدی. خسی در میقات بودی و دل در گرو نهاد پاک خداوندی داشتی... عالم و جاهل، شاه و گدا، غنی و فقیر، پیر و جوان، زن و مرد و ... همه آنجا به یک میزان سنجیده می‌شدند و چه زیبا بود. آنجا خواست‌هایم را با خدای خودم گفتم و امروز چه زیبا به آن می‌رسم و می‌بینم که دل با محبوب داشتن چه برکاتی دارد. همه چیز آینه‌ای شده تا من امیدوارتر باشم و دل بیشتر محکم دارم که چنین است رسم سرای درشت.
اما امروز... امروز که داشتم به خانه می‌آمدم سر راه صدایی توجه‌ام را به خود جلب کرد.... خانمی که پیرمردی را به سخن گرفته بود و دفتری که باز شده بود و زبانی که می‌چرخید... ما داریم کتابی از آرزوهای مردم چاپ می‌کنیم... می‌خواهم بدانم که آرزوی شما چیست؟.... و ذهن دوار من دوید در میان گذشته و حال.... دوید در میان دفترهای خاطرات... دوید در نوشته‌های در امتداد سکوت... دوید تا پیدا کند آرزویی... اما دریغ از یک آرزو... دریغ از یک آرزو.
یادم آمد بچه که بودم اگر آرزوهایم را می‌پرسیدند دفتری بزرگ می‌شد از ناگفته‌های ذهن کودکی که در پهناور دشت دشتستان دل خود را رها می‌کرد و هزار و یک آرزو داشت که هر کدام خود صد آرزو بودند و اگر امروز ذهن آن پیرمرد فال‌فروش را می‌کاویدی... اگر می‌ماندم و آرزوهایش را می‌شنیدم؛ اگر می‌خواستم در دل روزگار زده‌اش کنکاشی کنم آنگاه مثنوی هفتاد من را باز می‌کردم و می‌خواندم از کودکی‌ام.... دارم با خود فکر می‌کنم چرا در خانه خدا این همه آرزو ردیف شدند و این همه التماس به ذات پاک خداوندی شد اما اکنون در این مقام هر چه فکر می‌کنم به جایی نمی‌رسم. دارم فکر می‌کنم که اگر آن خانم از من می‌پرسید آرزویت چیست در سه کلمه خلاصه می‌شد.... سرافرازی ایران و ایرانی. این آرزویی است که سال‌هاست دارم و برایش دل می‌سوزانم و مکه که بودم نیز یکی از درخواست‌هایم بود... در این پاییزی بلند و دوست‌داشتنی بگذار برای ایران و ایرانی آرزو کنیم که همیشه شاد باشد و آرام و آزاد و پر از اندیشه‌های انسان‌ساز، فرومایگان از مایگی بیفتند و بزرگان بر جایگاه خود رسند و باشیم آنچنانکه سزاوار است ما را نه آنکه دیگران می‌خواهند.

امروز عجب روزی بود... پاییز در همین ابتدای خودش دارد حال می دهد... برای خودم هم باور کردنی نبود... هنوز شیرازم و از خودم خاطره به یادگاری می گذرام، یادگاری هایی که می ماند و روحم را نوازش می کنند. دوست دارم با تمام وجود پاییز را سر بکشم و لاجرعه خود را در نشئگی مدام فرو ببرم. امروز از آن روزهای به یاد ماندنی بود که سال های سال منتظرش بودم. نوشته بودم که پاییز سرشار از خبرهای خوب و بد است... مثل اینکه خوبی ها دارند بدی ها را می پوشانند و من دلخوشم به این روزها.

پسر دایی دارم که هر وقت ازش ببپرسی که فلانی - منظور من - کدام روز دوست دارد به شیراز بیاید جوابش سال های دراز است که یکی است، آذرماه باشد و شیراز باشی و خیابان های زیبای آن را گز کنی. من شیراز را دوست دارم به خاطر تمام خاطراتی که در این شهر دارم، دوره کارشناسی را در این شهر بوده ام و از آن پس نیز سالی یک بار این شهر را به گونه ای حس کرده ام. اما اینبار نمی دانم کدام حس مرا با خود به شهر حافظ و سعدی کشاند و بدینجایم آورد. آمدم تا به خیال خودم- البته انجام هم شد - در مورد رساله دکتری با استاد خوب و صمیمی خودم صحبت کنم که در ورای آن حوادث چندی هم رخ داد که خودم هم باورم نمی شود. ناباوری در عین آنکه انتظار داری اتفاقی رخ دهد. بارها نوشته بودم که فصل پاییز برایم خبرهایی دارد و شاید در میان این خبرها باشد که بتوان امیدوار بود به روزهای آینده. من با تمام وجود انتظار این روزها را می کشم تا بیایند و در گذر ایام بتوانم بار دیگر تجربه کنم پاییز را با تمام زیبایی هایش. شیراز این روزها برایم حال و هوای دیگری دارد... منتظر می مانم تا این روزها هم بیایند و بروند.... دیگر سخن از شیراز آنکه رفتم دانشکده ادبیات و گروه تاریخ. حسابی دلم گرفت و چه یاد ایامی کردیم روزهایی را که بودیم و گذشتند. مثل اینکه همین دیروز بود.... برخی از اساتید قدیمی را دیدم و دیداری تازه شد.... دلم می خواهد یک سر بروم تا حافظیه و دلی از عزا در بیاورم... دلم می خواهد در تنهایی تمام بار دیگر در شهر خاطرات قدم بزنم و پاورچین از پشت همه خیالات سر در بیاورم. اندیشه ای که چند روز است به خودم مشغول داشته است، اندیشه رفتن است و این روزها به رفتن می اندیشم... تا خدای چه خواهد..

کلی مطلب نوشته بودم. از همه جا گفته بودم و همه آنها برای دوستان خوبم در آخرین جایی که کار می‌کردم بود. می‌خواستم از لطف همه آنها تشکر کنم که مایه دلگرمی و امید هستند. فقط می‌گویم شرمنده‌ام که حس نوشتن دوباره مطالب با پریدن اینترنت، پرید اما حس دوستان داشتن آنها برای همیشه در دل من باقی خواهد ماند. فقط قسمتی از شعر زنده یاد فروغ فرخزاد را می‌گذارم که می‌گوید تنها صداست که می‌ماند و من همه دوستانم می‌گویم نام شما تنها یادگاری‌ای است که در این پاییز نفس‌گیر برای من باقی خواهد ماند... بخوانید قسمت‌های آخر این شعر را که اگر اشتباه نکرده باشم باید از آخرین مجموعه اشعار فروغ باشد.... ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد!!!

نهایت تمامی نیروها پیوستن است ، پیوستن
به اصل روشن خورشید
و ریختن به شعور نور
طبیعی است
که آسیاب های بادی می‌پوسند
چرا توقف کنم؟
من خوشه های نارس گندم را
به زیر پستان می‌گیرم
و شیر می دهم
صدا ، صدا ، تنها صدا
صدای خواهش شفاف آب به جاری شدن
صدای ریزش نور ستاره بر جدار مادگی خاک
صدای انعقاد نطفه ی معنی
و بسط ذهن مشترک عشق
صدا ، صدا ، صدا ، تنها صداست که می‌ماند

در سرزمین قد کوتاهان
معیارهای سنجش
همیشه بر مدار صفر سفر کرده‌اند
چرا توقف کنم؟
من از عناصر چهارگانه اطاعت می‌کنم
و کار تدوین نظامنامه نیست

مرا به زوزه ی دراز توحش
درعضو جنسی حیوان چکار
مرا به حرکت حقیر کرم در خلاء گوشتی چکار
مرا تبار خونی گل ها به زیستن متعهد کرده است
تبار خونی گل ها میدانید ؟

بعضی از آدم‌ها آنقدر حقیر هستند که به چشم هم نمی‌آیند. این جماعت حقیر که به خودشان هم مراد نمی دهند - دیگران پیشکش - فکر می‌کنند که خدا روزی بندگانش را در دست بندگانش قرار داده است که اگر اینجا و رانده شد دیگر می‌ماند؛ اما آنهایی که به خدا ایمان دارند به خوبی بر این نکته واقفند چرخ روزگار بسیار چرخیده و خسرو و حاتم و عیاض و شاه و گدا و وزیر و وکیل همه آمده‌اند و رفته‌اند و جز نام چیزی از آنها باقی نمانده است و اگر تازه خوبی کرده باشند.... حال روزگار ماست با این آدم‌ها که فکر می‌کنند روزی بندگان دست آنهاست و نمی‌دانند امثال من دل در گرو خدای داریم که روش شناختش مانند آنها از روی عادت پدر و مادر نیست، بلکه خودمان به آن رسیده‌ایم و خود او نیز ما را یاری می‌کند و نیاز به ریا نیست.
نوشته بودم که همیشه‌ پاییز‌ها برایم خبر دارند، خوب یا بد، فرقی نمی‌کند.... رسم پاییز ما همیشه اینگونه بوده است و فقط آدم‌های ترسو و حقیر را در ترس و حقارت خودشان گرفتار کن... همین

این چنین پاییز آمد، پاورچین از فراز بهار و تابستان گذشت و بوی خود را به دامان مهرماه کشید تا در میانه باد و خورشید، ما را فصلی میهمان کند. دوست دارم پاییز را با تمام خوبی هایش. امسال نیز پاییزی خواهم نوشت مانند آن سالی که گذشت و پاییزی را که کهنه کردیم. از پاییز نو و احساساتش خواهم نوشت و از روزگاری تازه خواهم نوشت که تازه تر هم خواهد شد. امروز خورشید در پگاه خود کلید فتح خزان را نواخت تا مهرماه ایرانی و به رسم روزگاران دیرین جشن مهرگان را به تماشا بنشینیم. امروز البته در شناس نامه نیز عمرم از ۳۰ گذشت و به ۳۱ گام گذاشتم تا کی ۴۰ ساله از خواب برخیزم. منت خدای را عز و جل که این روزگار زیبا را به ما اعطا کرد و توفیق را رفیق نمود تا در این وادی گام نهیم و به پیش رویم.