در امتداد سکوت....

می خواستم مطلبی در مورد دزدان دریایی در سومالی بنویسم اما دیدم حس و حوصله ندارم. اما همانگونه که انتظار داشتم و منتظر ماندم، بالاخره نوشته ای بسیار شیوا و خوب برای خواندن پیدا کردم. شما هم حوصله کردید حتما بخوانید. خالی از لطف نیست.

پی نوشت اول: این هم دعای شب های قدر بود که بنام ما افتاد. خدا خودش قبول کند.

پی نوشت دوم: شب های قدر است از همه می خواهم مرا هم دعا کنند و هم حلال.

رئيس تشكيلا‌ت خودگردان اين روزها سخناني را بر زبان رانده است كه تمام مردم فلسطين و همچنين گروه‌ها و جنبش‌هاي فعال در اين سرزمين را به‌هم ريخته است. او گفته است كه قصد دارد تا پايان سال 2010 در قدرت بماند و اين علي‌رغم آن است كه در 9 ماه ژانويه سال آينده دوران حكومت وي به پايان مي‌رسد و بايد قدرت را ترك كند. عباس اين چالش را در مصاحبه جنجالي خود با روزنامه هاآرتص شروع كرد و سپس آن را در مصاحبه‌اي تلويزيوني ادامه داد و گفت، به اين منظور قصد دارد تا يك‌سري اقدامات سياسي و قانوني را هم انجام دهد.

قرار است فردا در اسراییل انتخابات درون حزبی برگزار شود و ایهود اولمرت جای خود را به یکی از هم حزبی های خود واگذار کند. اولمرت در طول دو سال و اندی حکومت بر اسراییل دسته گل های فراوانی به آب داده است که از او ضعیف ترین نخست وزیر دوران ۶۰ عمر این رژیم را ساخته است. از آنجایی که ما در مطبوعات ایران چندان به ریز مسایل اسراییل نمی پردازیم، انتخابات درون حزبی کادیما بهانه ای شد تا امروز دو صفحه در مورد اسراییل و شخصیت های تاثیر گذار آن کار کنیم. مطالب این دو صفحه را می توانید در اینجا و اینجا بخوانید.

در طول این سال ها همیشه مطلبی ذهنم را مشغول داشته بود و آن هم چیزی نبود جز اینکه ما انسانها چرا پشت سر هم حرف در می آوریم و هزار و یک جور غیبت می کنیم و بعد هم ادای آدم خوبها را در می آوریم و وقتی هم که می خواهیم به طرف مقابلمان بفهمانیم که این کاری که کرده اشتباه بوده، به هیچ صراطی مستقیم نیست و می گوید من نبودم... سوال ساده ای است که چرا اینگونه ایم. الآن که دارم این مطلب را می نویسم ساعت ۵:۴۰ صبح است، هنگامی که داشتم سحری می خوردم نمی دانم کدام رادیو بود که داشت سخنان آقایی را پخش می کرد... این آقا می گفت که تمام غیبت کدن های ما ناشی از حسادت است و این مشکلی است که بسیاری با آن رو به ور هستند... پس دعا کنیم که خدا به حق این ماه مبارک حسادت، نفرت، غیبت و عادت های بد را از ما نوع انسان ضعیف بگیرد و در راه دوستی، صمیمیت و مهربانی و بخشش بگذارد. پیش از همه این دعا را برای خودم می کنم و از خدا چنین می خواهم همین و بس....

استراتژي آمريكا در افغانستان شكست خورده است، القاعده هنوز هم فعال است و مشكلا‌ت بسياري به‌ وجود مي‌آورد، بايد در سياست‌هاي خود تجديدنظر كنيم. اين گوشه‌اي از سخنان اخير رئيس ستاد مشترك ارتش آمريكا است كه همزمان با ماجراي 11 سپتامبر و در آخرين ماه‌هاي قدرت دولت بوش بيان كرده است. دولتي كه از زمان آغاز به كار تمام هم و غم خود را بر حمله به تروريست‌ها، تعقيب آنها و يا آنچه مقامات دولتي آمريكا مي‌گويند ‌<مبارزه با تروريسم> قرار داده است. اينكه اين مبارزه تا چه اندازه موفقيت‌آميز بوده و آنها در اين راستا چه دستاوردهايي داشته‌اند را مي‌شود از رسانه‌ها و اخباري كه توسط آنها منتشر مي‌شود، به خوبي تعقيب كرد. نمونه عيني اين دستاوردها را مي‌توان در زندان گوانتانامو در كوبا و سخنان اخير مايكل مولن رئيس ستاد مشترك ارتش آمريكا ديد. نزديك به 7 سال از حمله ارتش آمريكا به همراه متحدانش به افغانستان مي‌گذرد و در اين مدت نه‌تنها از فعاليت القاعده كاسته نشده است، بلكه آنها با ايجاد شعبه‌هاي جديد خود مانند فروشگاه‌هاي زنجيره‌اي در تمام كشورهايي كه داراي استعداد حمله به منافع آمريكا و غرب بودند گسترش يافته و خود را تقويت كردند.

امروز ما داستان تکراری لحظه هایی است که بی امان می رود و می دود و یک لحظه هم درنگ ندارد تا ببیند که در این وانسفا چه اتفاقی در حال رخ دادن است و ما به کجا می رویم و خودمان آیا می دانیم؟ سوالاتی که همیشه ذهن ها را به خود مشغول داشته و می دانم که تا زنده هستیم اینگونه سوالات برای جماعت ایرانی باقی خواهد ماند و پاسخی هم برای آنها نخواهیم داشت. ماه رمضان است و دل در وسوسه افتاده است... چند سالی است که احساس می کنم که دیگر این ماه مزه خودش را در جامعه از دست داده است و انگار نه انگار دیگر ماه رمضان است.. دلیلش را نمی دانم، اما در کوچه و خیابان که راه می افتی و مردم را تماشا می کنی که بسیاری دیگر حتی آن باور چند سال قبل خود را هم ندارند... نمی دانم چه اتفاقی را می افتد و جامعه ما دارد به کدام سمت پیش می رود! همه چیز مانند یک سوال بزرگ خودش را مبهم نشان می دهد و می دانم که این ابهام ذهن بسیاری دیگر را هم در خود فرو برده است و پاسخ دادن به آن بسیار سخت هم نیست... هر کس پاسخی دارد که فکر می کند بهترین است و شاید هم....

پی نوشت: این روزها و این ساعت ها بوی پاییز تمام شهر را در خود فرو برده است و فصل تولد من کم کم فرا می رسد...

العربیه یا به قول بسیاری از دوستان و نویسندگان آشنا به سیاست های خبری در دنیای خبر، العبریه، از سالی که کلید خورد دشمنی ویژه ای را با ایران و به خصوص شیعیان آغاز کرده است. العربیه از همان ابتدا به عنوان رقیب الجزیره وارد عمل شد اما هیچگاه نتوانست در این قد و قامت بیاید و همیشه در این نبرد مغلوبه بوده است چرا که العربیه و گردانندگان آن همیشه با سوء نیت و برنامه ای از پیش تعیین شده راه به عرصه خبر آوردند. در همین راستا باید از روزنامه آنها یعنی همان الشرق الاوسط سخن به میان آوریم که در نوشتن به گفتن العربیه نمی رسد اما در این رابطه سنگ تمام می گذارد. سردبیر این روزنامه یعنی همان طارق حمید معروف، اگر روزی در مورد ایران و حزب الله و شیعیان ننویسد و فحشی و بد و بیراهی نگوید، شبش روز نمی شود. در مجموع العربیه و الشرق الاوسط جزو مجموعه ای هستند بنام Saudi Research & Publishing Company که مرکز آن در دبی قرار دارد و شبکه های معروف ام بي سي هم از همين شهر پخش می شود. چند روز پیش و با ادامه حملات این شبکه به ایران و ایرانی، مقامات کشورمان دستور دادند تا حسن فحص رئیس دفتر این شبکه کاسه و کوزه اش را بردارد و از ایران برود. فحص همزمان خبرنگار الحیات در تهران هم بود که گزارش های عجیب و غریبی در این روزنامه چاپ می کرد. پس از اخراج فحص از ایران و بسته شدن دفتر آن در تهران این شبکه اقدام به تهیه گزارش هایی در این مورد کرد. عبدالرحمن راشد که ریاست کمپانی فوق را بر عهده دارد و یادداشت هایش در الشرق الاوسط زبانزد همه است در مصاحبه ای با بخش فارسی سایت العربیه در مورد روابط با ایران توضیحاتی داده است که به نظر من بیشتر باز کردن ماجرا از سر خود می ماند تا توضیحات یک فرد باهوش و آگاه. می توانید در ادامه متن این مصاحبه را بخوانید و یا اینکه در اینجا.

سایت تحلیلی دیپلماسی ایرانی بیش از یک سال است که با همت سید صادق خرازی راه افتاده است. از همان روزهای اول می شد در این سایت تنها ترجمه هایی از یادداشت نویس های جهان را دید که به صورت روزمره منتشر می شدند. اما دو سه ماهی است که یکی از دوستان رفته به این سایت و با راهنمایی دیگر دوستان و استفاده از تجربیات آنها تغییراتی را در آن ایجاد کرده است. این دوست از همان روزها هم از من خواست تا در این زمینه همکاری کنم که قبول کردم. قرار شد هر هفته دو مطلب به صورت تحلیل به سایت بدم. تا این زمان نزدیک به ۱۱ مطلب که همه تحلیلی در مورد حوادث مختلف در منطقه است، نوشته و در این سایت منتشر شده است. می توانید لینک این مطالب را در اینجا و اخرین مطلبم را هم که در مورد نشست چهارجانبه دمشق است را هم در ادامه مطلب و هم در اینجا بخوانید..

گزارش امروزم در روزنامه اعتماد ملی یک گزارش تحلیلی است در مورد تحولات این روزهای سرزمین های فلسطینی، جایی که بوش رئیس جمهور آمریکا آخرین قمار خود را برای تشکیل کشور فلسطنی انجام داد و بسیاری از رهبران عرب را هم سر این میز نشاند، اما موفق نشد تا کشوری فلسطنی را تشکیل دهد. آمریکای بوش، آنچنان که از عملکردش برمی آید، می خواهد همه بدون چون و چرا حرفش را بشنوند اما این یک سال اخیر کافی بود تا زمامداران کاخ سفید بدانند که متاعشان خریداری ندارد و بهتر است که راه دیگری را انتخاب کنند. اولمرت که یکی دو هفته دیگر باید راه خود را به سمت بازنشستگی سیاسی کج کند، روز گذشته محمود عباسی را به حضور پذیرفت که از خود هیچ اراده ای ندارد، اما با تمام این بی ارادگی نمی تواند از برخی از مواضع عقب نشینی کند. آنچه در این گزارش می آید تحیلی گسترده تر در این موضوع است که فکر نکنم روزنامه دیگری به آن پرداخته باشد. تمام مطلب را می توانید در ادامه بخوانید و یا در اینجا.